330 GT Registry

Deze zomer werd het werk aan de 330 voltooid, en het is een werkelijk schitterende auto geworden. Technisch en optisch in uitstekende staat maar gelukkig niet over gerestaureerd, deze Ferrari is er niet alleen om te showen maar vooral ook om mee te rijden. De auto is in zijn originele kleur gespoten. Gelukkig is dat nu eens geen rood, dat zijn al veel te veel Ferrari’s en andere Italiaanse bolides, maar een fraai diep blauw dat de coupé bijzonder goed staat. Een van de vele decente kleuren waarin de 330 leverbaar was, naast donker- groen (ook mooi), zwart, zilver (niet zo geslaagd) of heel donker rood. Uiteraard was ook een soort Rosso Corsa leverbaar, maar dat staat deze auto wat minder goed omdat het de zaak wat vervlakt, terwijl donkere kleuren juist zorgen voor een heel levendig geheel, waarbij de auto bij iedere lichtval weer een ander uiterlijk krijgt. En dat de auto er niet alleen oppervlakkig mooi uitziet maar echt aan alle kanten wordt wel bewezen door een opmerking van Franco. ‘Het is jammer dat jullie de onderkant niet kunnen zien. Die is misschien nog wel mooier dan de bovenkant...’ Wat mede een bewijs mag zijn voor het feit dat alle tijd die een jaar lang in de Ferrari is gestoken niet voor niets is geweest. De auto is de trots van de familie, en zal dat waarschijnlijk nog heel lang blijven ook. Hem verkopen tegen een forse prijs zal geen enkel probleem zijn, maar dat gebeurt niet. ‘Nu heb ik eindelijk een droom waar kunnen maken, en wat moet je nu met het geld dat hij op brengt. Dan moet je maar weer zien dat je ergens een andere kunt kopen. en als je er al een vindt zal die nooit zo goed zijn als deze...’
De 330 GT 2+2 mag dan misschien niet zo’n exclusief exemplaar uit de Ferrari stal zijn, onderhuids is het wel heel degelijk een ras- paard, waarbij het blok rechtstreeks afstamt van de race-blokken uit die tijd. Dat betekent dus een V-12 met een blokhoek van zestig graden en per cilinderbank één bovenliggende nokkenas. In de 330 variant bedragen boring en slag respectievelijk 77 en 71 mm; per cilinder resulteert dat in ruim 330 cc (inderdaad, vandaar de type-aanduiding) oftewel een totale inhoud van 3967 cc. De compressieverhouding bedraagt 1: 8,8, de carburatie wordt verzorgd door 3 dubbele Webers. Dat alles levert een vermogen van zo’n 300 pk bij 6600 tpm op, ruim voldoende om de vrij zware wagen (1500 kg) een topsnelheid van dik 240 km/h en een acceleratietijd van 0 tot 100 in minder dan 7 seconden te geven.
Uiteraard is de V 12 vloeistofgekoeld, het smeersysteem is van het wet sump type waarbij de olie dus in een grote carterpan wordt vervoerd.
De transmissie bestaat uit een enkelvoudige droge plaatkoppeling en, zoals gemeld, een vijfversnellings bak. Het onderstel is, een beetje gebruikelijk voor een Ferrari, technisch wat minder goed verzorgd dan de motor. Vóór vinden we nog wel onafhankelijke wielophanging, met twee ongelijke A-armen en Koni-veer/demper elementen, achter daarentegen zit een vrij eenvoudige maar wel goed gelokaliseerde starre as met half-elliptische bladveren, schroefveren en Koni dempers. Dunlop- schijven rondom moeten de zaak tot stilstand brengen. De hier gemonteerde Borrani spaakvelgen (6,5 x 15, geschoeid met 215 x 15 banden) waren een optional.

COW

330 GT 2+2

De 330 GT 2+2 is, we zeiden het al in het intro, een van de meer gewone Ferrari’s, als je het woord gewoon tenminste kan gebruiken in combinatie met het gereputeerde merk. Geen auto die bedoeld was om er nu eens een 24-Uurs race mee te winnen maar een comfortabele reisauto met een sportieve inslag. Een pur sang GT dus, maar dan wel voorzien van heel echte Ferrari techniek. Voor Ferrari begrippen is de 330 GT 2+2 een heuse grote serie auto. Tussen 1964 en 1967 werden er bijna 1100 van verkocht. Een verrassend groot aantal omdat de auto weliswaar fraai en geraffineerd gelijnd is maar er ook wat gewoontjes uitziet. Maar misschien is dat wel de kracht van deze bijna vierpersoons coupé: onopvallend en wat sober maar daardoor weer heel mooi.
De totale productie omvat drie varianten: de eerste serie, herkenbaar aan dubbele koplampen, de tweede serie herkenbaar aan enkele koplampen en een -veel kleinere- tussenserie.
Technisch verschil tussen de eerste en de tweede serie wordt vooral gevormd door de transmissie. De vroege 330-GT 2+2 is nog voorzien van een vierbak (met overdrive), terwijl de latere modellen de eerste serie-Ferrari’s met een echte vijfbak zijn. De tussenserie, waar het hier voorgestelde chassisnummer 7047 toe behoort, heeft kenmerken van beide series, heeft dus zowel dubbele koplampen als een vijf versnellingsbak en bovendien betere remmen en zelfs elektrisch bediende ramen. Overigens werden van deze tassenserie slechts ruim honderd exemplaren gebouwd, wat de 330 GT 2+2 ‘dubbele koplampen en vijfbak’ dus toch een exclusief tintje geeft.

FRANCO PASTORELLI

Eigenaar van de schitterende Ferrari 330 GT 2+2 is de 37-jarige Franco Pastorelli. Inderdaad, een rasechte Italiaan, en dus voorzien van een gezonde dosis autogekte. Als kind was al was hij geïnteresseerd in alles wat met vier wielen te maken heeft, en op zijn twaalfde sleutelde hij -na schooltijd- al volop mee in de plaatselijke garage. In 1972 kwam hij naar Nederland waar hij ging werken bij een Alfa en Ferrari dealer. In 1982 begon hij met het eenmansbedrijf dat hij nu nog heeft. Een werkplaats gespecialiseerd in leuke en, dus, vooral Italiaanse merken. En dan toegespitst op de techniek, dus het sleutelen aan, afstellen, repareren of reviseren van Alfa-, Maserati-, Lamborghini- of Ferrari-motoren en transmissies. Een specialisatie waar behoefte aan is, het sleutelen aan (Italiaanse) volboeds is tenslotte niet voor iedereen weg gelegd. De kleine maar keurig nette werkplaats is te vinden in de Malakkastraat 125 A in Den-Haag.